از خدا تا مرجع/جلسه سیزده
) .روميان در نزديكترين زمين ( به ديار عرب ) مغلوب شدند ، و آنان پس از اين شكست ، در مدت كمى ( ميان سه تا نه سال ) بر حريف پيروز خواهند شد . چيزى نگذشت كه اين پيشگويى به وقوع پيوست ، و همزمان هر دو گروه خداپرست ( مسيحيان روم و مسلمانان عربستان ) بر دشمنان خويش ( ايران ساسانى و مشركان قريش ) پيروز شدند .از اين جهت در ذيل آيه از سرور و شادمانى مؤمنان سخن مى گويد و مى فرمايد :يَوْمَئِذ يَفْرَحُ الْمُؤْمِنُونَ ( .زيرا اين دو پيروزى همزمان رخ دادند .و ـ قرآن زندگانى پيامبران و امتهاى پيشين را در سوره هاى مختلف با تعبيرهاى گوناگون بيان كرده است . اين سرگذشتها در كتب عهدين ( تورات و انجيل ) نيز وارد شده است ، ولى به هنگام مقايسه روشن مى شود كه قرآن يكسره وحى الهى است ، ولى آنچه در عهدين آمده از دستبرد تحريفگران مصون نمانده است . در گزارش قرآن از زندگى پيامبران ، كوچكترين مطلبى بر خلاف عقل و فطرت بى تناسب با مقام والاى پيامبران وجود ندارد ، در حاليكه در قصص عهدين اين نوع نارساييها فراوان است . در اين زمينه تنها مقايسه ميان قرآن با عهدين در مورد سرگذشت آدم كافى است .ــــــــــــــــــــــــــــ1 ـ روم/2 ـ 4 .اصل هفتاد و چهارمقرائن و شواهد نبوت پيامبر اكرم (صلى الله عليه وآله)گردآورى قرائن و شواهد ـ چنانكه قبلاً گفتيم ـ از امورى است كه مى تواند دعوى پيامبران را اثبات كند . در اينجا برآنيم كه به طور فشرده ، به قرائنى كه دال بر صحت دعوى پيامبر اسلام است اشاره كنيم . اين قرائن عبارتند از :الف ـ سوابق زندگى پيامبر اسلام (صلى الله عليه وآله) : مردم قريش پيامبر اسلام را پيش از مبعوث شدن به رسالت ، محمد « امين » خوانده و اشياى گرانبها را نزد او به امانت مى گذاشتند . زمانى كه در تجديد بناى كعبه براى نصب حجرالاسود ميان چهار قبيله اختلاف رخ داد ، همگان پذيرفتند كه اين كار را عزيز قريش ، يعنى پيامبر اكرم (صلى الله عليه وآله) ، انجام دهد . زيرا او مردى امين و پاكدامن است(1) .ب ـ وارستگى از آلودگيهاى محيط : پيامبر اسلام در محيطى پرورش يافته بود كه در آن جز بت پرستى ، قماربازى ، زنده به گور كردن دختران ، خوردن مردار و خون ، و ستم و يغماگرى حاكم نبود . مع الوصف در چنين محيطى او انسانى والا بود كه به هيچ وجه آلوده به اين گونه رذايل عقيدتى و اخلاقى نشد .ج ـ محتواى دعوت : وقتى به محتواى دعوت پيامبر مى نگريم مى بينيم وى مردم را درست بر ضد آنچه كه در محيط وى رواج داشت فرا مى خواند.
ﺍﺻﻞ ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻭ ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻗﺮﺍﺋﻦ ﻭ ﺷﻮﺍﻫﺪ ﻧﺒﻮﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻛﺮﻡ (ﺻﻠﻲ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﻴﻪ ﻭﺁﻟﻪ ﻭﺳﻠﻢ) ﮔﺮﺩﺁﻭﺭﻱ ﻗﺮﺍﺋﻦ ﻭ ﺷﻮﺍﻫﺪ ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ ﻗﺒﻠﺎً ﮔﻔﺘﻴﻢ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭﻱ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﻲﺗﻮﺍﻧﺪ ﺻﺪﻕ ﺩﻋﻮﻱ ﭘﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺍﺛﺒﺎﺕ ﻛﻨﺪ. ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺑﺮﺁﻧﻴﻢ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻃﻮﺭ ﻓﺸﺮﺩﻩ، ﺑﻪ
ﻗﺮﺍﺋﻨﻲ ﻛﻪ ﺩﺍﻝ ﺑﺮ ﺻﺤﺖ ﺩﻋﻮﻱ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺍﺳﺖ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﻛﻨﻴﻢ. ﺍﻳﻦ ﻗﺮﺍﺋﻦ ﻋﺒﺎﺭﺗﻨﺪ ﺍﺯ: ﺍﻟﻒ ﺳﻮﺍﺑﻖ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﻠﺎﻡ (ﺻﻠﻲ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﻴﻪ ﻭﺁﻟﻪ ﻭﺳﻠﻢ): ﻣﺮﺩﻡ ﻗﺮﻳﺶ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺭﺍ ﭘﻴﺶ ﺍﺯ ﻣﺒﻌﻮﺙ ﺷﺪﻥ ﺑﻪ ﺭﺳﺎﻟﺖ، ﻣﺤﻤﺪ «ﺍﻣﻴﻦ» ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﻭ ﺍﺷﻴﺎﻱ ﮔﺮﺍﻧﺒﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﺰﺩ ﺍﻭﺑﻪ ﺍﻣﺎﻧﺖ ﻣﻲﮔﺬﺍﺷﺘﻨﺪ. ﺯﻣﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺑﻨﺎﻱ ﻛﻌﺒﻪ ﺑﺮﺍﻱ ﻧﺼﺐ ﺣﺠﺮﺍﻟﺎﺳﻮﺩ ﻣﻴﺎﻥ ﭼﻬﺎﺭ ﻗﺒﻴﻠﻪ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﺭﺥ ﺩﺍﺩ، ﻫﻤﮕﺎﻥ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﻛﺎﺭ ﺭﺍ ﻋﺰﻳﺰ ﻗﺮﻳﺶ، ﻳﻌﻨﻲ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻛﺮﻡ (ﺻﻠﻲ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﻴﻪ ﻭﺁﻟﻪ ﻭﺳﻠﻢ)، ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﻫﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻭ ﻣﺮﺩﻱ ﺍﻣﻴﻦ ﻭ ﭘﺎﻛﺪﺍﻣﻦ ﺍﺳﺖ. (1) ﺏ
ﻭﺍﺭﺳﺘﮕﻲ ﺍﺯ ﺁﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻱ ﻣﺤﻴﻂ: ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺩﺭ ﻣﺤﻴﻄﻲ ﭘﺮﻭﺭﺵ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺟﺰ ﺑﺖ ﭘﺮﺳﺘﻲ، ﻗﻤﺎﺭﺑﺎﺯﻱ، ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻪ ﮔﻮﺭ ﻛﺮﺩﻥ ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ، ﺧﻮﺭﺩﻥ ﻣﺮﺩﺍﺭ ﻭﺧﻮﻥ، ﻭ ﺳﺘﻢ ﻭ ﻳﻐﻤﺎﮔﺮﻱ ﺣﺎﻛﻢ ﻧﺒﻮﺩ. ﻣﻊ ﺍﻟﻮﺻﻒ ﺩﺭ ﭼﻨﻴﻦ ﻣﺤﻴﻄﻲ ﺍﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻲ ﻭﺍﻟﺎ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻫﻴﭽﻮﺟﻪ ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ ﺭﺫﺍﻳﻞ ﻋﻘﻴﺪﺗﻲ ﻭﺍﺧﻠﺎﻗﻲ ﻧﺸﺪ. ﺝ ﻣﺤﺘﻮﺍﻱ ﺩﻋﻮﺕ: ﻭﻗﺘﻲ ﺑﻪ ﻣﺤﺘﻮﺍﻱ ﺩﻋﻮﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻲﻧﮕﺮﻳﻢ ﻣﻲﺑﻴﻨﻴﻢ ﻭﻱ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺮ ﺿﺪ ﺁﻧﭽﻪ ﻛﻪ ﺩﺭ ﻣﺤﻴﻂ ﻭﻱ ﺭﻭﺍﺝ ﺩﺍﺷﺖ ﻓﺮﺍ ﻣﻲﺧﻮﺍﻧﺪ. ﺁﻧﻬﺎﺑﺖ ﭘﺮﺳﺖ ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﺍﻭ ﺑﻪ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺩﻋﻮﺕ ﻛﺮﺩ; ﻣﻌﺎﺩ ﺭﺍ ﺍﻧﻜﺎﺭ ﻣﻲﻛﺮﺩﻧﺪ، ﺍﻭ
ﺁﻧﻬﺎﺑﺖ ﭘﺮﺳﺖ ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﺍﻭ ﺑﻪ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺩﻋﻮﺕ ﻛﺮﺩ; ﻣﻌﺎﺩ ﺭﺍ ﺍﻧﻜﺎﺭ ﻣﻲﻛﺮﺩﻧﺪ، ﺍو
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺑﻪ ﻣﻌﺎﺩ ﺭﺍ ﺷﺮﻁ ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺷﻤﺮﺩ; ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻪ ﮔﻮﺭ ﻛﺮﺩﻩ ﻭ ﺑﺮﺍﻱ ﺯﻥ ﻛﻤﺘﺮﻳﻦ ﺍﺭﺯﺷﻲ ﻗﺎﺋﻞ ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ، ﺍﻣّﺎ ﺍﻭ ﻛﺮﺍﻣﺖ ﺍﻧﺴﺎﻧﻲ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺯﻥ ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺍﻧﺪ، ﺭﺑﺎ ﺧﻮﺍﺭ ﻭ ﺛﺮﻭﺕ ﺍﻧﺪﻭﺯ ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﺍﻭ ﺍﺯ ﺭﺑﺎﺧﻮﺍﺭﻱ ﻭﺗﻜﺎﺛﺮ ﻧﻬﻲ ﻧﻤﻮﺩ، ﻣﻴﮕﺴﺎﺭﻱ ﻭ ﻗﻤﺎﺭ ﺭﺍﻳﺞ ﺑﻮﺩ، ﺍﻭ ﺍﻳﻦ ﺍﻣﻮﺭ ﺭﺍ ﻛﺮﺩﺍﺭ ﺷﻴﻄﺎﻧﻲ ﻧﺎﻣﻴﺪ ﻭ ﺍﺟﺘﻨﺎﺏ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺭﺍ ﻓﺮﺽ ﺩﺍﻧﺴﺖ…. ————– 1. ﺳﻴﺮﻩ ﺍﺑﻦ ﻫﺸﺎﻡ، ﺝ1، 209. ————– ﺻﻔﺤﻪ 129 ﺩ ﺍﺑﺰﺍﺭ ﺩﻋﻮﺕ: ﻭﺳﺎﻳﻞ ﻭ ﺍﺑﺰﺍﺭﻱ ﻛﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺮﺍﻱ ﻧﺸﺮ ﺩﻋﻮﺕ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻛﻤﻚ
ﮔﺮﻓﺖ، ﻛﺎﻣﻠﺎً ﺍﻧﺴﺎﻧﻲ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻲ ﺑﻮﺩ. ﺣﻀﺮﺗﺶ ﻫﺮﮔﺰ ﺍﺯ ﺭﻭﺷﻬﺎﻱ ﺿﺪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻲ ﻫﻤﭽﻮﻥ ﺑﺴﺘﻦ ﺁﺏ ﺑﺮ ﺩﺷﻤﻦ ﻭ ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻛﺮﺩﻥ ﺁﻥ، ﺑﺮﻳﺪﻥ ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ ﻛﻤﻚ ﻧﮕﺮﻓﺖ. ﺑﻠﻜﻪ ﺗﻮﺻﻴﻪ ﻣﻲﻛﺮﺩ ﺑﻪ ﺯﻧﺎﻥ ﻭ ﻛﻮﺩﻛﺎﻥ ﻭ ﭘﻴﺮﻣﺮﺩﺍﻥ ﺁﺯﺍﺭ ﻧﺮﺳﺎﻧﻨﺪ، ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ ﺭﺍ ﻗﻄﻊ ﻧﻜﻨﻨﺪ، ﻭ ﭘﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﺗﻤﺎﻡ ﺣﺠﺖ ﺑﻪ ﺩﺷﻤﻦ، ﺟﻨﮓ ﺭﺍ ﺷﺮﻭﻉ ﻧﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺍﺯ ﻣﻨﻄﻖِ ﻣﺎﻛﻴﺎﻭﻟﻴﺴﺘﻲ «ﻫﺪﻑ، ﻛﺎﺭﺑﺮﺩ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺭﺍ ﻣﺠﺎﺯ ﻣﻲﺳﺎﺯﺩ» ﺑﻴﺰﺍﺭ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺑﺮﺍﻱ ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺩﺭ ﺟﻨﮓ ﺧﻴﺒﺮ، ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ ﻓﺮﺩﻱ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻱ ﺑﻪ ﺯﺍﻧﻮ ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻥ ﺩﺷﻤﻦ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﻣﺴﻤﻮﻡ ﻛﺮﺩﻥ ﺁﺏ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺖ. ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺯﻧﺪﮔﺎﻧﻲ
ﻭﻱ، ﺳﺮﺷﺎﺭ ﺍﺯ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﻫﺎﻱ ﻛﺮﻳﻤﺎﻧﻪ ﺑﺎ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻩ ﺷﺨﺼﻴﺖ ﻭ ﺧﺼﺎﻝ ﮔﺮﻭﻧﺪﮔﺎﻥ: ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﺭﻭﺣﻴﺎﺕ، ﺍﻓﻜﺎﺭ ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﺑﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺍﻧﺪ ﻣﻲﺗﻮﺍﻧﺪ ﭘﺎﻳﻪ ﺻﺪﻕ ﮔﻔﺘﺎﺭ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺭﻭﺷﻦ ﺳﺎﺯﺩ. ﺑﺪﻳﻬﻲ ﺍﺳﺖ ﻫﺮﮔﺎﻩ ﺩﻋﻮﺕ ﻛﺴﻲ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻱ ﻣﻤﺘﺎﺯ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻣﺆﺛﺮ ﺍﻓﺘﺪ، ﻧﺸﺎﻧﻪ ﺻﺪﻕ ﻭ ﺣﻘﺎﻧﻴﺖ ﺩﻋﻮﺕ ﺍﻭﺳﺖ، ﻭﻟﻲ ﻫﺮﮔﺎﻩ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺩﻧﻴﺎﭘﺮﺳﺖ ﺩﻭﺭ ﻭﻱ ﺭﺍ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ، ﻧﺸﺎﻧﻪ ﺿﻌﻒ ﺍﺩﻋﺎﻱ ﺍﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﮔﺮﻭﻧﺪﮔﺎﻥ ﺭﺍﺳﺘﻴﻦ ﺑﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻱ ﻭﺍﻟﺎﻳﻲ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻣﻴﺮ ﻣﺆﻣﻨﺎﻥ ﻋﻠﻲ (ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻠﺎﻡ)، ﺟﻌﻔﺮ ﺑﻦ ﺍﺑﻲ ﻃﺎﻟﺐ، ﺳﻠﻤﺎﻥ، ﺍﺑﻮﺫﺭ، ﺑﻠﺎﻝ،
ﻣﺼﻌﺐ، ﺍﺑﻦ ﻣﺴﻌﻮﺩ، ﻣﻘﺪﺍﺩ ﻭ ﻋﻤّﺎﺭ ﺭﺍ ﻣﻲﺑﻴﻨﻴﻢ ﻛﻪ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺑﻪ ﺧﺼﺎﻳﻞ ﺍﻧﺴﺎﻧﻲ ﻭ ﺯﻫﺪ ﻭ ﺗﻘﻮﻱ ﻭ ﺟﻬﺎﺩ ﻭ ﺍﻳﺜﺎﺭ ﻭ ﭘﺎﻛﻲ ﻭ ﺩﺭﺳﺘﻲ ﺁﻧﺎﻥ ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺗﺄﺛﻴﺮ ﻣﺜﺒﺖ ﺩﺭ ﻣﺤﻴﻂ، ﻭ ﭘﻲ ﺭﻳﺰﻱ ﻳﻚ ﺗﻤﺪﻥ ﻋﻈﻴﻢ ﻭ ﺑﺎ ﺷﻜﻮﻩ: ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﻠﺎﻡ (ﺻﻠﻲ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﻴﻪ ﻭﺁﻟﻪ ﻭﺳﻠﻢ) ﺩﺭ ﻣﺪﺕ ﺑﻴﺴﺖ ﻭ ﺳﻪ ﺳﺎﻝ، ﻭﺿﻊ ﺟﺰﻳﺮﺓ ﺍﻟﻌﺮﺏ ﺭﺍ ﺩﮔﺮﮔﻮﻥ ﺳﺎﺧﺖ. ﺁﻥ ﺣﻀﺮﺕ ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻱ ﻳﻐﻤﺎﮔﺮ، ﺍﻓﺮﺍﺩﻱ ﺍﻣﻴﻦ، ﻭ ﺍﺯ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺖ ﭘﺮﺳﺖ، ﻣﻮﺣّﺪﺍﻧﻲ ﻓﺮﻫﻴﺨﺘﻪ ﻭ ﭘﺎ ﺑﺮﺟﺎ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻛﺮﺩ ﻛﻪ ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻤﺪﻧﻲ ﺑﺎ ﺷﻜﻮﻩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﺤﻴﻂ ﺳﻜﻮﻧﺖ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﭘﺎ ﺳﺎﺧﺘﻨﺪ، ﺑﻠﻜﻪ ﺗﻤﺪﻥ ﺑﻲ ﻧﻈﻴﺮ ﺍﺳﻠﺎﻣﻲ
ﺭﺍ ﺑﻪ ﻣﻨﺎﻃﻖ ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻴﺰ ﮔﺴﺘﺮﺵ ————– ﺻﻔﺤﻪ 130 ﺩﺍﺩﻧﺪ. ﺟﻌﻔﺮ ﺑﻦ ﺍﺑﻲ ﻃﺎﻟﺐ (ﻋﻠﻴﻬﻤﺎ ﺍﻟﺴﻠﺎﻡ)، ﺍﺯ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﺻﺪﺭ ﺍﺳﻠﺎﻡ، ﺑﺮ ﻫﻤﻴﻦ ﻧﻜﺘﻪ ﻣُﻬﺮ ﺗﺄﻛﻴﺪ ﻧﻬﺎﺩ ﻭ ﺩﺭ ﺟﻮﺍﺏ ﺳﺆﺍﻝ ﻓﺮﻣﺎﻧﺮﻭﺍﻱ ﺣﺒﺸﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﮔﻔﺖ: «ﺍﻱ ﻓﺮﻣﺎﻧﺮﻭﺍ، ﺧﺪﺍ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﻣﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻱ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻧﮕﻴﺨﺖ ﻛﻪ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺑﺖ ﭘﺮﺳﺘﻲ ﻭ ﻗﻤﺎﺭ ﺑﺎﺯ ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺑﻪ ﻧﻤﺎﺯ ﻭ ﺯﻛﺎﺕ، ﺩﺍﺩﮔﺮﻱ ﻭ ﻧﻴﻜﻮﻛﺎﺭﻱ، ﻭ ﻛﻤﻚ ﺑﻪ ﺧﻮﻳﺸﺎﻭﻧﺪﺍﻥ ﺍﻣﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩ ﻭ ﺍﺯ ﻓﺤﺸﺎ ﻭ ﻣُﻨﻜَﺮ ﻭ ﺳﺘﻢ ﻧﻬﻲ ﻛﺮﺩ». (1) ﺍﻳﻦ ﻗﺮﺍﺋﻦ ﻭ ﻧﻈﺎﻳﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻲﺗﻮﺍﻧﺪ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺻﺪﻕ ﮔﻔﺘﺎﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻭﺣﻘﺎﻧﻴﺖ ﻣﺮﺍﻡ ﻭﻱ
ﺭﻫﻨﻤﻮﻥ ﮔﺮﺩﺩ. ﻗﻄﻌﺎً ﻓﺮﺩﻱ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﺧﺼﻮﺻﻴﺎﺕ، ﺩﺭ ﺍﺩﻋﺎﻱ ﻧﺒﻮﺕ ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ ﺟﻬﺎﻥ ﻏﻴﺐ، ﺻﺎﺩﻕ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ، ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ ﻗﺮﺍﺋﻦ ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻴﺰ ﺩﻗﻴﻘﺎً ﻣﺆﻳّﺪ ﺍﻳﻦ ﻣﻄﻠﺐ ﺍﺳﺖ. ﺍﺻﻞ ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻭ ﭘﻨﺠﻢ ﺗﺼﺪﻳﻖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘﻴﺸﻴﻦ: ﻳﻜﻲ ﺍﺯ ﻃﺮﻕ ﺍﺛﺒﺎﺕ ﺩﻋﻮﻱ ﻧﺒﻮﺕ، ﺗﺼﺪﻳﻖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻓﺮﺽ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻧﺒﻮﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺑﺎ ﺩﻟﺎﻳﻞ ﻗﻄﻌﻲ ﺛﺎﺑﺖ ﺷﺪﻩ، ﻭ ﻃﺒﻌﺎً ﮔﻔﺘﺎﺭ ﺍﻭ ﻣﻲﺗﻮﺍﻧﺪ ﺳﻨﺪﻱ ﻗﺎﻃﻊ ﺑﺮ ﺍﺳﺘﻮﺍﺭﻱ ﻧﺒﻮﺕ ﺑﻌﺪﻱ ﻗﻠﻤﺪﺍﺩ ﺷﻮﺩ. ﺍﺯ ﺑﺮﺧﻲ ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺁﻥ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﻲﺷﻮﺩ ﻛﻪ ﺍﻫﻞ ﻛﺘﺎﺏ، ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺭﺍ ﻫﻤﭽﻮﻥ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﺧﻮﺩ،
ﻣﻲﺷﻨﺎﺧﺘﻨﺪ، ﻳﻌﻨﻲ ﻧﺸﺎﻧﻪﻫﺎﻱ ﻧﺒﻮﺕ ﻭﻱ ﺩﺭ ﻛﺘﺐ ﺁﺳﻤﺎﻧﻲ ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻴﺎﻥ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻣﺪّﻋﻲ ﺍﻳﻦ ﻣﻌﻨﺎ ﺷﺪ ﻭ ﻛﺴﻲ ﻧﻴﺰ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺗﻜﺬﻳﺐ ﻧﻜﺮﺩ، ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ ﻣﻲﻓﺮﻣﺎﻳﺪ: (ﺍﻟّﺬﻳﻦَ ﺁﺗَﻴْﻨﺎﻫُﻢُ ﺍﻟﻜِﺘﺎﺏ ﻳَﻌْﺮِﻓُﻮﻧَﻪُ ﻛَﻤﺎ ﻳَﻌْﺮِﻓُﻮﻥَ ﺃَﺑْﻨﺎﺀَﻫُﻢْ ﻭَﺇِﻥﱠﱠ ﻓَﺮﻳﻘﺎً ﻣِﻨْﻬُﻢْ ﻟﻴَﻜْﺘُﻤُﻮﻥَ ﺍﻟﺤَﻖﱠﱠ ﻭَﻫُﻢْ ﻳَﻌْﻠَﻤُﻮﻥ) (ﺑﻘﺮﻩ/146): ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﻛﺘﺎﺏ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﻳﻢ (ﻳﻬﻮﺩ ﻭ ﻧﺼﺎﺭﻱ) ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ ﺑﺴﺎﻥ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﻚ ﻣﻲﺷﻨﺎﺳﻨﺪ ﻭ ﮔﺮﻭﻫﻲ ﺍﺯ ﺁﻧﺎﻥ، ﺑﺎ ﺁﻧﻜﻪ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺭﺍ ﻣﻲﺩﺍﻧﻨﺪ، ﺁﻥ ﺭﺍ ﭘﻨﻬﺎﻥ ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ. ————– 1. ﺳﻴﺮﻩ ﺇﺑﻦ ﻫﺸﺎﻡ، ﺝ1، ﺹ59ﻭ 360.
————– ﺻﻔﺤﻪ 131 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻣﺪﻋﻲ ﮔﺸﺖ ﻛﻪ ﻋﻴﺴﻲ (ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻠﺎﻡ) ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﻭ ﺑﺸﺎﺭﺕ ﺩﺍﺩﻩ ﻭ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ، ﻣﻦ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺁﻣﺪﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻱ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻧﻮﻳﺪ ﻣﻲﺩﻫﻢ ﻛﻪ ﺍﺣﻤﺪ ﻧﺎﻡ ﺩﺍﺭﺩ: (ﻭَﻣُﺒَﺸﱢﱢﺮﺍً ﺑِﺮَﺳُﻮﻝ ﻳَﺄْﺗِﻲ ﻣِﻦْ ﺑَﻌْﺪﻱ ﺍﺳﻤُﻪُ ﺃَﺣْﻤَﺪُ) (ﺻﻒ/6) ﻭ ﺍﻫﻞ ﻛﺘﺎﺏ ﺍﻳﻦ ﺍﺩﻋﺎ ﺭﺍ ﺍﻧﻜﺎﺭ ﻧﻜﺮﺩﻧﺪ، ﻫﺮﭼﻨﺪ ﺍﺯ ﺍﻇﻬﺎﺭ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻧﻴﺰ ﺳﺮﺑﺎﺯ ﻣﻲﺯﺩﻧﺪ. ﺿﻤﻨﺎً ﺟﺎﻟﺐ ﺍﺳﺖ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ ﻛﻪ ﻛﺘﺎﺏ ﺍﻧﺠﻴﻞ ﺑﺎ ﺁﻧﻜﻪ ﻗﺮﻧﻬﺎﺳﺖ ﺩﺳﺘﺨﻮﺵ ﺗﺤﺮﻳﻒ ﺷﺪﻩ، ﻣﻊ ﺍﻟﻮﺻﻒ ﺩﺭ ﺍﻧﺠﻴﻞ ﻳﻮﺣﻨﺎ (ﻓﺼﻠﻬﺎﻱ 14، 15، 16) ﭘﻴﺶ ﺑﻴﻨﻲ ﻣﺴﻴﺢ ﺍﺯ ﺁﻣﺪﻥ ﺷﺨﺼﻲ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ
«ﻓﺎﺭﻗﻠﻴﻄﺎ» (=ﺳﺘﻮﺩﻩ = ﻣﺤﻤﺪ) ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﻛﻪ ﭘﮋﻭﻫﻨﺪﮔﺎﻥ ﻣﻲﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﻪ ﺁﻥ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﻛﻨﻨﺪ. (1) ﺍﺻﻞ ﻫﻔﺘﺎﺩﻭ ﺷﺸﻢ ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ ﻗﺒﻠﺎً ﺍﺷﺎﺭﻩ ﺩﺍﺷﺘﻴﻢ، ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻛﺮﻡ (ﺻﻠﻲ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﻴﻪ ﻭﺁﻟﻪ ﻭﺳﻠﻢ) ﻣﻨﺤﺼﺮ ﺑﻪ ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ، ﺑﻠﻜﻪ ﺁﻥ ﺣﻀﺮﺕ ﮔﺎﻩ ﺩﺭ ﻣﻨﺎﺳﺒﺘﻬﺎﻱ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺑﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻗﻨﺎﻉ ﻣﺮﺩﻡ ﺩﺳﺖ ﺑﻪ ﺍﻋﺠﺎﺯ ﻣﻲﺯﺩ. ﺩ ﺭﺍﻳﻦ ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺧﺎﻃﺮﻧﺸﺎﻥ ﺳﺎﺧﺖ ﻛﻪ، ﺍﺻﻮﻟﺎً ﻳﻚ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﻋﻘﻠﻲ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﻌﺠﺰﺍﺗﻲ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﺎﻧﻲ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻛﺮﻡ (ﺻﻠﻲ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﻴﻪ ﻭﺁﻟﻪ ﻭﺳﻠﻢ) ﺛﺎﺑﺖ ﻣﻲﻛﻨﺪ: ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺮﺍﻱ ﺣﻀﺮﺕ ﻣﻮﺳﻲ ﺍﺯ 9 ﻣﻌﺠﺰﻩ ﺳﺨﻦ
ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ (2) ﻭ ﺑﺮﺍﻱ ﺣﻀﺮﺕ ﻣﺴﻴﺢ ﻧﻴﺰ 5 ﻣﻌﺠﺰﻩ ﺭﺍ ﻣﺘﺬﻛﺮ ﻣﻲﺷﻮﺩ. (3) ﺁﻳﺎ ﻣﻲﺷﻮﺩ ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﻠﺎﻡ، ﻛﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ ﺧﺎﺗﻢ ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻲﺷﻤﺮﺩ، ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﻧﻘﻞ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ ﺑﺮﺍﻱ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻗﺒﻠﻲ، ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻚ ﻣﻌﺠﺰﻩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ؟! ﻭ ﺁﻳﺎ ﻣﺮﺩﻡ، ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺻﺪﻭﺭ ﺁﻥ ﻫﻤﻪ ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﭘﻴﺸﻴﻦ، ﺗﻤﻨﺎﻱ ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺩﻳﺪﻥ ﻳﻚ ﻣﻌﺠﺰﻩ ﺍﺯ ﻭﻱ ﺍﻛﺘﻔﺎ ﻣﻲﻛﺮﺩﻧﺪ؟! ————– 1. ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺭﻩ ﺑﻪ ﻛﺘﺎﺑﻬﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﺑﺸﺎﺭﺍﺕ
ﻋﻬﺪﻳﻦ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻛﺮﻡ ﺭﺍ ﮔﺮﺩ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺍﻧﺪ، ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺷﻮﺩ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻛﺘﺎﺏ ﺍﻧﻴﺲ ﺍﻟﺎﻋﻠﺎﻡ. 2. ﺳﻮﺭﻩ ﺍﺳﺮﺍﺀ/101. 3. ﺁﻝ ﻋﻤﺮﺍﻥ/49. ————– ﺻﻔﺤﻪ 132 ﻭﺍﻧﮕﻬﻲ ﻗﺮﺁﻥ ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ ﻣﺘﻌﺪﺩﻱ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻱ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺫﻛﺮ ﻛﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺫﻳﻠﺎً ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﻣﻲﻛﻨﻴﻢ: ﺍﻟﻒ ﺷﻖ ﺍﻟﻘﻤﺮ: ﺯﻣﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﻣﺸﺮﻛﺎﻥ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻨﻮﻁ ﺑﻪ ﺩﻭ ﻧﻴﻢ ﺷﺪﻥ ﻣﺎﻩ ﺑﻪ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ، ﺣﻀﺮﺕ ﺑﻪ ﺍﺫﻥ ﺍﻟﻬﻲ ﺍﻳﻦ ﻛﺎﺭ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩ، ﭼﻨﺎﻥ ﻛﻪ ﻗﺮﺁﻥ ﻣﻲﻓﺮﻣﺎﻳﺪ: (ﺍﻗْﺘَﺮَﺑَﺖِ ﺍﻟﺴّﺎﻋَﺔُ ﻭَﺍﻧْﺸَﻖﱠﱠ ﺍﻟﻘَﻤَﺮُ * ﻭَ ﺇِﻥْ ﻳَﺮَﻭﺍ ﺁﻳﺔً ﻳُﻌﺮِﺿُﻮﺍ ﻭَ ﻳَﻘُﻮﻟُﻮﺍ ﺳِﺤْﺮٌ ﻣُﺴْﺘَﻤﱢﱢﺮ